Ik woon op fietsafstand van mijn werk (wat niet wil zeggen dat ik ook werkelijk dagelijks fietsend naar mijn werk ga) en voor afspraken buiten de deur neem ik bij voorkeur de trein. Dagelijks in de file staan hoef ik dus niet, maar als automobilist in Eindhoven toch vaak genoeg om me aan te melden voor de proef Spitsmijden in Brabant.

Aanmelden was vrij simpel, email-adres en kentekengegevens invullen en dan wachten op antwoord. Dat kwam vandaag en zag er zo uit:

Vriendelijk dank voor uw interesse in de proef Spitsmijden in Brabant. Om deelnemer te kunnen worden van Spitsmijden in Brabant moeten wij uw kenteken gemiddeld minstens vier keer per week in ’s-Hertogenbosch of Eindhoven hebben gesignaleerd; minstens twee keer in de ochtendspits (’s-Hertogenbosch) of de avondspits (Eindhoven). Uit de registraties van onze camera’s blijkt dat uw kenteken niet vaak genoeg tijdens de spits in het Paleiskwartier, op de Onderwijsboulevard, in het centrum van ’s-Hertogenbosch of binnen de ring van Eindhoven is gezien. U kunt daarom helaas geen deelnemer worden van deze proef.

Afgewezen als deelnemer dus, geen € 100 bonus per maand als beloning voor rijden buiten de spitsuren. Daar ging het me niet echt om, maar ik vond dat beloningssysteem wel een sympathiek idee. Bijna had ik de mail al richting archief gedirigeerd, maar die ene zin bleef net even te lang in mijn hoofd zitten: ’Uit de registraties van onze camera’s blijkt dat uw kenteken niet vaak genoeg tijdens de spits in het Paleiskwartier, op de Onderwijsboulevard, in het centrum van ’s-Hertogenbosch of binnen de ring van Eindhoven is gezien.‘

Huh? Even nadenken over wat dit betekent. Onze overheid registreert voor dit project dus op meerdere plekken kentekenplaten van passerende auto’s. Om precies te zijn, voor deze proef hangen er maar liefst 23 camera’s in Eindhoven en 17 in Den Bosch. Die gegevens worden opgeslagen in een database, blijkbaar voor langere tijd. En het moet gezegd, de website is daarover wel transparant:

Tijdens Spitsmijden in Brabant worden gegevens verzameld, beheerd en verwerkt voor het werven van deelnemers en het meten en analyseren van hun reisgedrag. Dit alles conform de Wet bescherming persoonsgegevens. De Rijksdienst voor het Wegverkeer (RDW) heeft bij het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP) een algemeen gecombineerde melding (onder nr. 1075161) voor het uitvoeren van kentekenregistraties en gegevensuitwisseling voor verkeersonderzoeken.

Keurig volgens de regels, zo lijkt het. Toch klopt het ergens niet. Had ik me niet vrijwillig aangemeld en zou ik niet zijn afgewezen, dan had ik nooit geweten dat mijn kentekengegevens stelselmatig worden vastgelegd. Ik had dan nooit geweten dat de RDW precies kan nagaan waar, wanneer en hoe vaak mijn auto in Eindhoven of Den Bosch wordt gesignaleerd. Nu kun je zeggen dat wie niets te verbergen heeft, zich hierover niet druk hoeft te maken, maar voor je het weet ben je ook een terrorist.

En dan nog wat; als voor iedere passerende auto toch al zoveel gegevens worden vastgelegd, kunnen de knappe koppen bij de RDW dan niet zelf met oplossingen komen? Gewoon even tellen hoeveel auto’s elke ochtend bijvoorbeeld de poorten van Philips Eindhoven passeren en hetzelfde voor Heineken in Den Bosch. Help die bedrijven om de juiste maatregelen te nemen, zoals serieuze aandacht voor het nieuwe werken. Het is maar een ideetje, maar leest u mee Big Brother?

Het idee leek zo simpel; ik ga bijna op vakantie én ik kan deze zomer beschikken over een apparaat met eReader capaciteiten, dus laat ik voor de aardigheid eens even grasduinen in de collectie eBooks van de openbare bibliotheek.

Die gedachte blijkt nu achteraf toch wat naïef geweest te zijn, want twee dagen en een intensieve speurtocht verder heb ik nog steeds geen flauw idee.

Of nee, da’s niet helemaal waar, één ding heb ik na wat rondklikken intussen wel door. Ik weet nu dat het gaat om een product van NBD/Biblion genaamd ePortal. Een tikkie vreemd, want alles is gewoon ondergebracht bij Netlibrary. Maar oké, ePortal dus, daar zal wel een reden voor zijn. Het belangrijkste weet ik echter nog altijd niet; welke titels zitten er in de ePortal collectie?

En wat ik ook wel wil weten; hoe groot is die collectie eigenlijk? Zitten er actuele titels bij? Kan ik ze bij mijn lokale bibliotheek lenen? Of via een andere? 

Verder lezen...

Als gast van Bibliotheek de Meierij in Vught mocht ik gisteravond een presentatie verzorgen over eBooks. Of meer specifiek: ‘de impact van eBooks op de bibliotheek’. Uiteraard ontkom je er dan niet aan om het verhaal af te stemmen op het onlangs verschenen TNO-rapport eBooks via de Bibliotheek. Hieronder de plaatjes bij het praatje:

Net gelezen bij TechCrunch en Thingology: de Amerikaanse boekhandel-keten Barnes & Noble geeft per direct alle bezitters van de Nook eReader gratis toegang tot alle ebooks uit de Barnes & Noble collectie. Echter wel met één voorwaarde: je moet er voor naar een Barnes & Noble winkel. Met je Nook uiteraard, via de gratis Wi-Fi kun je dan in de winkel alle ebooks direct lezen.

Zodra je de winkel weer verlaat, verdwijnt ook de content als vanzelf weer van je apparaat. En om het nu niet meteen té aantrekkelijk te maken heeft Barnes & Noble een tijdslimiet van maximaal één uur gekoppeld aan de ’Read in Store‘ experience.

Dat laatste moeten ze bedacht hebben omdat ze visioenen kregen van wat er zou kunnen gebeuren zonder zo’n kunstmatige restrictie. Mensen zouden uren in de winkel doorbrengen, niets kopen, behalve dan een kopje koffie en een donut. De comfortabele zithoeken zouden voortdurend bezet zijn met Nook-lezers, klanten raakten dan misschien wel met elkaar in discussie, of erger nog, ze zouden zelfs inhoudelijke vragen aan het personeel kunnen gaan stellen.

“Nee, dat kunnen we niet hebben”, moeten de Barnes & Noble managers gedacht hebben, “we zijn toch verdomme geen bibliotheek!”. Nee, nog niet inderdaad, maar ‘t komt er wel akelig dicht in de buurt.

Voor het tweede nummer van Digitale Bibliotheek schreef ik een tweetal artikelen.  Het artikel ‘Verleiding troef’ schreef ik samen met collega Erik Oomen, hierin staat het Open Access jaar 2009 centraal. Het artikel ‘Zoek wortel’ gaat over automatische beeld- en spraakherkenning. Ik heb even nog geen tijd gehad om beide artikelen hier op m’n wiki te plaatsen, maar voor de liefhebber staan ze alvast op de HBO-Kennisbank. 

Bij welke bibliotheek ik deze foto’s genomen heb doet er even niet toe, dit soort voorbeelden kom je namelijk bij heel veel bibliotheken tegen. Kunnen we niet gewoon met z’n allen afspreken dat we hier nu eindelijk eens mee ophouden?

Iedereen die- om wat voor reden dan ook, anno 2010 nog moeite doet om naar de bibliotheek te komen is bij ons te gast. Een bord ‘Welkom’ en een vriendelijke glimlach, zo moeilijk is dat toch niet?

Aangezien mijn ‘oude’ fotocamera uit 2007 er al dik drie dienstjaren op heeft zitten, vond ik het zo rond de kerstdagen hoog tijd om eens op zoek te gaan naar een opvolger. De speurtocht heeft even wat langer geduurd, maar dan heb je ook wat!

Het is de Sony Cyber-shot DSC-HX5 geworden, onder andere vanwege de geweldige panorama-functie, de 10fps burstmode (voor scherpe actiefoto’s zoals die hierboven), de full HD video-mode, een stereo microfoon en voor ‘s avonds een ‘twilight’-mode. En de ingebouwde GPS-ontvanger maakt er voor mij tenslotte een helemaal fantastisch apparaat van.

Zelfs als ik straks oud en seniel ben en alleen nog elke dag weemoedig in mijn digitale fotoboek wil bladeren, dan nog zal ik van iedere foto feilloos de exacte locatie en tijd kunnen achterhalen. Als dat geen mooie geruststelling is…

In de categorie ‘on a personal note’: Mijn dochter vertelde me dat ze vandaag op school door een klasgenootje werd uitgescholden. Nu doen kinderen dat wel vaker, no big deal, maar het ging dit keer om een voor mij geheel nieuw scheldwoord. Of als je er even wat langer over nadenkt toch ook weer niet: ’gevlekte mango‘.

Aan bespiegelingen over het hoe en waarom moet ik me eigenlijk niet wagen. Hoewel, mijn gok(/hoop) is dat het bewuste kind nog nooit naar NKOTB heeft gekeken, maar waarschijnlijk wel vaak de ringtone heeft gehoord. Als ouder met jonge kinderen niet heel snugger om zoiets op je telefoon te zetten.

Tegelijkertijd zit achter de fonetisch gevonden vertaling ’gevlekte mango‘ toch ook wel weer een soort van geruststellende boodschap. Kinderen zijn onschuldig tot het tegendeel bewezen wordt. Zelfs als onnadenkende volwassenen die onschuld dreigen te verkwanselen. 

Nee, ik ben geen liefhebber van Heineken, maar de manier waarop ze dit hebben aangepakt is toch wel heel indrukwekkend te noemen. Het zal best een aardige cent gekost hebben om dit op touw te zetten, maar als je ziet wat het uiteindelijk aan naamsbekendheid en goodwill oplevert (zie laatste deel van het filmpje) dan zal iedereen bij Heineken waarschijnlijk zeggen ‘it was totaly worth it!’.

(via Mashable)

Tot enkele jaren geleden moesten we nog oceanen oversteken om even te mogen luisteren naar John Blyberg, Helene Blowers, Michael Stephens en David Lee King. Wie deze tot de verbeelding sprekende namen nu wel eens in het echt wil zien hoeft de koffer niet meer te pakken. Binnenkort zijn ze namelijk allemaal- en zowat tegelijkertijd te bewonderen in Nederland.

John Blyberg en Helene Blowers zijn gestrikt voor de eerste editie van het congres DB Update op 25 maart in Rotterdam. Tijdens dat congres wordt trouwens (ook voor het eerst) de award voor de Digitale Bibliotheek van het jaar 2010 uitgereikt. Nomineren kan nog tot 11 maart, dus grijp je kans!

Michael Stephens en David Lee King maken hun opwachting tijdens de derde editie van UGameULearn op 1 april in Delft, waarbij ‘The User Experience’ dit keer het centrale thema zal zijn. Met een fantastische line-up en Father Roderick als dagvoorzitter belooft UGameUlearn dit jaar een spectaculaire ervaring te worden. 

En vraag me nu niet voor welk congres je zou moeten kiezen, doe net als ik, ga gewoon naar allebei. En nog een tip voor wie werkt in een HBO-bibliotheek, via www.500pop.nl kun je een subsidiepotje benutten voor het entreegeld.