De eerste werkweek is weer begonnen…
Er stonden vanochtend voor het eerst in weken weer eens meer dan tien auto’s voor me op het rode licht te wachten. Ze hadden ook allemaal ineens weer meer haast dan de voorgaande weken. Bij groen licht duurt het gemiddeld drie auto’s voordat het naar oranje en vervolgens weer op rood springt. De afgelopen weken stopte de vierde automobilist telkens keurig voor het rode licht.
Vanochtend was ik pas de eerste die voor het inmiddels donkerrode licht stopte. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik een man met zijn hoofd schudden, terwijl hij in hoog tempo afwisselende blikken wierp naar zijn horloge, het verkeerslicht en mijn achterhoofd. Zijn huid zag gifgroen van opgekropte woede, het horloge was van het oranje Jos Verstappen-merk en het verkeerslicht bleef minutenlang dieprood.
Toen het licht onverwachts toch nog op groen sprong zei een prettige kalme stem in mijn achterhoofd: “toch is rood ook een hele mooie kleur...”


