MetadataGassen in de mist
Als bezitter van een redelijk aftandse automobiel (eind 90, vorige eeuw), voel ik me nu niet bepaald op m’n gemak in de ochtendspits. Met deze temperaturen worden namelijk de ouderwetse uitlaatgassen weer pijnlijk zichtbaar. Iedere maandagochtend word ik -wachtend voor het rode verkeerslicht- ingesloten tussen veelal piepjonge niet-zichtbaar-rokende sportmodelletjes. Langzaam zie ik steeds meer koplampen achter me verdwijnen in een door mijn vehikel veroorzaakte witte walmende mistbank. Het groene licht dwingt me dan om het gaspedaal in te drukken, zodat het rookgordijn achter me minimaal tot aan schouderhoogte wordt opgetrokken. Wanneer dan het geschokte peleton proestend en kuchend uit de gifgassen tevoorschijn komt, ben ik meestal gelukkig al een halve straat verder.
Vanochtend stopte naast me een oude ronkende Opel Ascona. De bestuurder knikte, en ik knikte vriendelijk terug. Wij begrepen elkaar.
