MetadataKinderopvang onbetaalbaar
Vandaag is het ineens een hot item in alle media, de veel te duur geworden kinderopvang.
Oud nieuws, voor mij in ieder geval, want ik heb hier nog een rekening liggen van 1300 euro, welk bedrag ik overigens heel zeker weten niet ga betalen! Deze zogenaamde eindfactuur komt van het zogenaamde ‘bemiddelingsbureau’. Ik noem ze liever bij hun echte naam, de kinderopvangmaffia.
Die 1300 euro is volgens hen de vergoeding die ik nog schuldig ben voor de opvang van mijn dochter gedurende de maanden september tot en met december vorig jaar.
Dat valt nog mee, zeg je? Wel als het zou gaan om kinderopvang voor een volledige week, maar toch zeker niet als het gaat om een schamele 16 uur per week. Een dinsdag- en donderdagochtend, plus een volle werkdag op woensdag. Daarmee hadden we een prima evenwicht gevonden tussen werk en privé. Mijn partner kon drie dagen per week werken, ikzelf vijf en voor onze dochter werd goed gezorgd.
Iedereen gelukkig dus, totdat mijn werkgever in mei vorig jaar eenzijdig besloot om de vorm van de kinderopvangregeling per 1 juni 2002 aan te passen. Met dank overigens aan de besluiteloosheid van de dames en heren op de pluche stoelen in Den Haag. Want die hebben het zo druk met zichzelf, dat een al jaren in conceptvorm klaarliggende wettelijke regeling voor de kinderopvang nog niet eens door de 2e kamer behandeld is.
Nu het economisch even wat minder gaat, is de kinderopvangregeling daarom voor veel bedrijven een snelle bezuinigingsprooi. Zo was het ook in mijn geval, de werkgeversbijdrage werd teruggebracht van 100% naar 50%. De andere 50% haal je maar bij de werkgever van je partner, want die moet toch evengoed meebetalen, daar kwam het op neer.
Dat is ergens zelfs nog te billijken, zij het niet dat mijn partner twee verschillende werkgevers heeft. Bij de eerste gaat het om een parttime contract van 12 uur per week, de relatie met de tweede werkgever is op basis van regelmatige freelance-opdrachten. Probeer dan maar eens om in deze situatie die 50% van de -niet wettelijk verplichte- werkgeversbijdrage los te peuteren. Tegen beter weten in hebben we het toch geprobeerd, maar natuurlijk is dat niet gelukt. Erger nog, de freelance opdrachtgever was not amused en heeft sindsdien alle opdrachten stopgezet!
Kortom, die 50% werkgeversbijdrage moeten we dus zelf betalen! Het woord werkgeversbijdrage zou toch voor iedereen voldoende duidelijk moeten zijn, maar goed.
De situatie nu,
per 1 januari 2003 hebben we de kinderopvangregeling noodgedwongen stopgezet, het werd gewoon onbetaalbaar. Mijn (overigens hoogopgeleide) partner werkt nu nog maar 5 à 10 uur per week en verzorgt vier dagen per week onze dochter. Ikzelf ben in een vierdaagse werkweek (4x9uur) gaan werken en zorg één dag per week voor mijn dochter. Onze dochter speelt intussen bijna de hele week alleen…
O ja, die 1300 euro. Dat bedrag wil de kinderopvangmaffia omdat het uit twee potjes komende inkomen van mijn partner een beetje te ingewikkeld voor ze was. Daarom hebben ze ons gezamelijk inkomen niet tijdig kunnen vaststellen en -voor het gemak- werden we daarom maar ingeschaald in de tabel voor ouders met een maximuminkomen.
Vandaar dat ik een beetje boos ben dus.
1 Reactie
-
Reageerders
Mijn leven staat ook op z’n kop door een vergelijkbaar verhaal. Waar ik dacht de steun van mijn werkgever te hebben, bleek ie dat toch niet zo bedoeld te hebben. Het werd kiezen tussen 100% verhoging van de eigen bijdrage of een dag minder gaan werken en daarbij een beroep doen op ouders en vrienden. Voor mij kiezen uit twee kwaden, ik had mezelf gezworen mijn ouders nooit structureel op te schepen met de zorg voor mijn kids. Nu moet ik wel, onder dwang van dingen die ik niet heb kunnen voorzien. lang leve de sociale maatschappij.