Tuinieren is oorlog

Ieder jaar opnieuw aan het eind van de zomer ga ik het gevecht aan met een woeste struik. Woest, want het ding groeit echt alle richtingen op, met een snelheid waar je bijna bang van wordt. Door zijn verdekte opstelling -aan de achterzijde van een schuurtje- heeft ie ook alle vrijheid om wild om zich heen te grijpen. Vorig jaar dacht ik ‘m er al onder te hebben, maar dit voorjaar bleek er nog een ondergrondse verzetshaard actief te zijn. In enkele maanden tijd wist de struik geluidloos op te rukken naar een hoogte van bijna twee meter. Een zijtak had zich al in de schutting gepenetreerd en enkele vooruitgeschoven takken zaten verdekt verscholen onder de dakpannen van het schuurtje. Toen ik gistermiddag de biobak terug op zijn plek wilde zetten, versperde een groen bladerfront me de weg.

Een regelrechte oorlogsverklaring. Getergd nam ik de tuinhandschoen op en ging ten aanval. De strijd was kort, maar hevig. Er vielen spaanders, vooral bij de woeste struik. Maar helaas, in het zicht van de overwinning moest ik -noodgedwongen- de strijd staken. Geveld door een onvoorziene aanval met een vlijmscherpe splinter, precies onder mijn duimnagel. Dat deed even flink pijn. En daarbij, voordat de duisternis inviel moest ik ook het gras nog maaien.

Dit is er over van de woeste struik. Voor nu likken we de wonden, volgend jaar treffen we elkaar weer. Zelfde plaats, zelfde tijd. 
image image

4 Reacties

Commenting is not available in this blog entry.
Abonneren op deze weblog via RSS Add to Google Add to Netvibes

of verdwaal in het archief

Reageerders