Tuinieren is oorlog
Ieder jaar opnieuw aan het eind van de zomer ga ik het gevecht aan met een woeste struik. Woest, want het ding groeit echt alle richtingen op, met een snelheid waar je bijna bang van wordt. Door zijn verdekte opstelling -aan de achterzijde van een schuurtje- heeft ie ook alle vrijheid om wild om zich heen te grijpen. Vorig jaar dacht ik ‘m er al onder te hebben, maar dit voorjaar bleek er nog een ondergrondse verzetshaard actief te zijn. In enkele maanden tijd wist de struik geluidloos op te rukken naar een hoogte van bijna twee meter. Een zijtak had zich al in de schutting gepenetreerd en enkele vooruitgeschoven takken zaten verdekt verscholen onder de dakpannen van het schuurtje. Toen ik gistermiddag de biobak terug op zijn plek wilde zetten, versperde een groen bladerfront me de weg.
Een regelrechte oorlogsverklaring. Getergd nam ik de tuinhandschoen op en ging ten aanval. De strijd was kort, maar hevig. Er vielen spaanders, vooral bij de woeste struik. Maar helaas, in het zicht van de overwinning moest ik -noodgedwongen- de strijd staken. Geveld door een onvoorziene aanval met een vlijmscherpe splinter, precies onder mijn duimnagel. Dat deed even flink pijn. En daarbij, voordat de duisternis inviel moest ik ook het gras nog maaien.
Dit is er over van de woeste struik. Voor nu likken we de wonden, volgend jaar treffen we elkaar weer. Zelfde plaats, zelfde tijd.

en weet je, there’s one in every garden (or at least there should be...)
Wij voeren al jaren een gevecht met een kiwistruik die, naar wij meenden, helemaal was weggehaald alvorens er nieuw gras in ging. Elk jaar opnieuw komen er scheuten omhoog die zich in natte (en dus weinig tuiniervriendelijke) dagen meters omhoogwerken langs ons tuinhuis. Misschien moeten we ons er maar bij neerleggen.
erbij neerleggen, nee dat nooit. Het is hard tegen hard, ofwel hard groeien tegen hard snoeien.
no mercy!
geen ooorlog meer turkye is teminste verstandig die land heeft niet meegedaan met W.O II zo moet dat waarom zijn er eigenlijk oorlogen ha*