UGame Ulearn congres

UgameUlearn

What’s in it for me?
Normaliter mijn belangrijkste reden om me wel of niet in te schrijven voor een congres is de inschatting of het wel de moeite waard zal zijn. Meestal valt dat redelijk af te leiden uit het thema, de kwaliteit van het programma en ook de ’hotness‘ van de sprekers speelt een rol natuurlijk. Wie de organisator is, vind ik meestal minder relevant, maar dit keer was dat anders. Dit congres werd namelijk eens een keer niet georganiseerd door een commissie grijze mannen met donkere pakken.

Nee, dit congres werd vanuit het niets uit de grond gestampt door een team gedreven jonge honden, samen begiftigd met een flinke dosis inhoudelijke materie-kennis. En da’s mooi, want zoveel kennis over ‘bibliotheken en gaming’ hebben we in Nederland nog niet. Alleen dat al was reden genoeg om afgelopen woensdag af te reizen naar TU Delft voor UGameULearn.

What’s on the menu?
Met sprekers als Jenny Levine, Wim Veen en Eli Neiburger heb je natuurlijk al een hele sterke lineup, ik was zelf vooral nieuwsgierig naar de input vanuit de gaming-industrie. Helaas moest Ubisoft’s Jade Raymond afzeggen voor de keynote en het verhaal van haar Nederlandse vervanger Michiel Verheijd was toch net iets teveel een Ubisoft PR-praatje. De link van gaming naar onderwijs en bibliotheek werd niet gelegd, terwijl dat toch het thema van de dag was, jammer. Toch maar kort de trends in de gaming-industrie: méér mainstream games, huisdieren-games voor meisjes van 6 tot 12 jaar, brain-games voor de 50-plussers, pc verliest ‘t van de spelcomputer, next-gen gaming met HD is booming, net als emotie-gaming. En voor mezelf heb ik opgeschreven; Assassin’s creed kopen zodra ie er voor de Wii is.

Omdat ik Wim Veen al vaker gezien en gehoord heb, ben ik na de keynote gaan luisteren bij de sessie van Brigitte Tufte, Media Literacy of today - A challenge to education. De aftrap was niet heel overtuigend, Tufte presenteerde onderzoeksresultaten uit een rapport van 2006, in deze snelle wereld is dat antiek materiaal. Bovendien houd ik niet zo van sprekers die zich beperken tot het letterlijk voorlezen van de teksten op de slides, het kan mijn aandacht niet lang vasthouden. De kern van het verhaal wist ik nog wel op te tekenen, jongeren gebruiken media, specifiek hun mobieltjes en het internet heel anders, veel intensiever dan hun ouders. Kinderen zijn de nieuwe innovators, de early adopters van deze tijd, kortom, we moeten serieus rekening gaan houden met Generatie Einstein. De vlakke presentatie werd overigens wel weer afgesloten met een interessante discussie, dat maakte weer veel goed.

Voor de lunch was behoorlijk wat tijd gereserveerd en toch was ie veel te snel voorbij. Bijpraten met oude bekenden, kennismaken met nieuwe gezichten, dat heeft nu eenmaal tijd nodig. Mooi ook om te zien hoe divers de samenstelling van het publiek was, van piepjonge gamers tot bibliotheek-oudgedienden. Ze leken het prima met elkaar te kunnen vinden.

Over het middagdeel kan ik kort zijn. Jenny Levine en Eli Neiburger zijn uitstekende sprekers, en hoewel de laatste in zijn enthousiasme een tikkie te snel sprak, waren beiden perfecte sprekers om het publiek te overtuigen van de mogelijkheden van games en gaming in de bibliotheek. Zo’n prikkel heb ik zelf niet echt nodig, ik ben al overtuigd, maar over de kunst om woorden om te zetten in een library-gaming-strategy...daar wil ik graag nog eens met wat deskundige mensen over bomen.

En daarmee heb ik ook gelijk het antwoord op de vraag ’what’s in it for me?‘ te pakken; de experts op het snijvlak van gaming en bibliotheken, ik weet ze nu te vinden.

Eerst maar eens het weekend binnenhalen…

Game Over.

4 Reacties

Commenting is not available in this blog entry.
Abonneren op deze weblog via RSS Add to Google Add to Netvibes

of verdwaal in het archief

Reageerders