MetadataVoor wie schrijf ik dat projectplan eigenlijk?
De afgelopen weken zijn aardig wat collega’s bij Fontys bezig geweest met het schrijven van projectplannen voor 2009. Het zal bij andere organisaties niet anders zijn, in het laatste kwartaal van het jaar worden de ontwikkelplannen voor het opvolgend jaar gesmeed. Ook ik heb me dit jaar weer mogen vastbijten in het omzetten van nog ruwe conceptuele ideeën naar praktische plannen met ’smart‘ geformuleerde doelstellingen. Het ei is inmiddels gelegd, dat moest ook wel, want de deadline was vandaag.
In het project gaan we aan de slag met SURFfederatie en mogelijk ook met ERM (Electronic Resource Management)’. De definitieve beoordeling en goedkeuring moet nog plaatsvinden, als het zover komt zal ik er nog wel over uitwijden.
Maar dat is niet waar ik het nu over wil hebben, Het gaat me nu om deze vraag: “Voor wie schrijf ik dat projectplan eigenlijk?”.
De realiteit is dat projectplannen vaak worden ingediend voor verkeerde redenen, het gaat namelijk om het binnenhalen van budget, subsidie, financiering. En dus worden al die projectplannen niet geschreven vanuit de gedachte om tot een maximaal inhoudelijk resultaat te komen, maar vanuit de gedachte om de plannen zo goed mogelijk te verkopen aan de budgetverstrekker. Je schrijft dus niet op wat je graag zou willen, maar wat de budgetverstrekker graag wil horen.
En ook ik schreef vandaag dus weer een projectplan, sterk rekening houdend met dat uitgangspunt. Toch gaat me dat principe telkens weer meer tegenstaan. Natuurlijk weet ik ook wel dat niet ieder idee zonder voorwaarden beloond kan worden met een zak geld, maar ik zou zo graag eens alleen de inhoud centraal stellen. Een utopische gedachte wellicht, maar wie weet komt men ooit nog eens tot inkeer.
Als budgetverstrekker kun je namelijk kiezen tussen innovatie frustreren of faciliteren. Innovatie laat zich immers niet door geld motiveren, maar door passie en gedrevenheid. En dat is onbetaalbaar, maar kost geen cent.
Jammer is dat, die competitie, die strijd om het binnenhalen van gelden. Ik hoor het ook van onze onderzoekers hier, die alle moeite wat ze kunnen moeten doen om een goed idee met subsidie beloond te krijgen. Terwijl er daarnaast heel veel goede ideeen blijven liggen omdat de bedenkers wat minder begaafd zijn in het naar de beoordeelaar toeschrijven van het projectplan.
Maar hoe zou je dat kunnen doorbreken? Zoals Frey en Orloh bepleiten door het uitvoeren van een strikt aanstellingsbeleid en daarna het schenken van vertrouwen (met geld)? (zie mijn logje daarover: http://ecobibl.blogspot.com/2008/12/evalutis.html).
Hoe zou jij het regelen als jij geldverstrekker was?
In ieder geval niet op die manier, het gevaar van een monopoliepositie voor de ‘happy few’ lijkt mij dan toch net iets te groot. Wel kan ik me goed vinden in het element van vertrouwen geven aan je mensen, dat is trouwens iets wat op de dagelijkse werkvloer ook stukken beter kan. Het is nog maar de vraag of je als kenniswerker zo goed functioneert dankzij- of ondanks de managementlaag. Laten we daar eens onderzoek naar doen